Column Trouw, 11 november

TOEKOMST

Na thuiskomst van het interview ging ik meteen op de bank liggen met mijn ogen dicht. Het was mijn tweede interview die week en er stonden er nog vier gepland. Ze gaan over het boek dat ik geschreven heb, dat gebaseerd is op deze columns, maar dat geen bundel verzamelde columns is. Alle aandacht ervoor is heel goed. Maar een interview geven is een heel ander metier. Ergens over praten is iets anders dan ergens over schrijven. Je moet op een andere manier alert zijn.
Ik had even kunnen gaan wandelen om mijn hoofd leeg te maken, ik had kunnen proberen te mediteren, had mij op z’n minst aan kunnen melden voor de yogales hier om de hoek.
Maar in plaats daarvan pakte ik een zak chocola, zette Netflix aan en keek achter elkaar een heleboel afleveringen van de Zweedse serie Bonusfamiljen. Over de lotgevallen binnen een samengesteld gezin, de nieuwe liefde, de exen waar je nooit vanaf komt, de kinderen die ook ineens met elkaar opgescheept zitten.

“Je moet Bonusfamiljen kijken!” had een vriendin gezegd, “kun je je toekomst zien!”

In de uren die volgden, zag ik de gevoelloosheid en de ergernis waarmee er met de nieuwe partner over hun ex gepraat werd, ik zag hoe de nieuwe partner een gruwelijke hekel had aan de kinderen van zijn nieuwe geliefde. Erg veel ongemakkelijke en pijnlijke ontmoetingen tussen de exen zag ik. En ook erg veel scènes met de twee nieuwe lovers die elkaar wel op konden vreten. De verlaten ex die uiteindelijk tinder installeerde op zijn telefoon.

Op een gegeven moment, ik was steeds dieper in het bankstel weggezakt, begon ik me af te vragen of een kijkje in de toekomst nemen wel zo verstandig was. Misschien was dit de toekomst ook helemaal niet. Was het niet beter gewoon kalmpjes in het nu te blijven? Het nu bood mij genoeg stof tot nadenken.

“Zullen we gaan wandelen?” appte ik de gescheiden buurvrouw.

“Ik lig al onder een dekentje op de bank,” appte ze terug. En ze plaatste er een icoontje van een wijnglas bij.

Voor ik naar bed ging, zat ik nog even op mijn dakterras, ik ademde frisse lucht en keek uit over de daken van het nieuwbouweiland waar het zich allemaal afspeelde.

“Weet je, dit is het gewoon, ” zei ik tegen mezelf. “Het nieuwe leven is allang begonnen.”

“En wat nu?”

“Nu zit je hier met jezelf.”



Eén reactie op “Column Trouw, 11 november”

  1. Pien schreef:

    Beste Elke,

    Dankjewel voor het schrijven van het prachtige, troostrijke en liefdevolle boek ‘Ik nog wel van jou’, dat ik in één adem uitlas!
    Het interview in het magazine van de Volkskrant van afgelopen zaterdag was de aanleiding om het boek direct aan te schaffen.

Geef een reactie