Column Trouw, 15 april

Eindpunt IJburg

Dit wordt een stukje over mijn bezoek aan het scheidingshuis. Want ik ben daar geweest.
Ik wilde iets schrijven over communicatie. Dat het droevig is dat die plotseling beperkt wordt tot informatie over ‘de kinderen’. Een paar frases over ‘het werk’ en een gereserveerde glimlach over en weer.
HOE LANG WAS JE AL VERLIEFD OP DIE ANDER?
We houden ons aan het kader waarbinnen wij nu dienen te praten. We doen het prima als gescheiden mensen. We hebben zo ons eigen leven waarin we onze eigen dingetjes doen. Daar weiden we niet over uit.
IK HEB MET IEMAND GEZOEND. DAT WAS LEUK!
We eten een hapje met het oude gezin. We kijken naar de modeshow die de meisjes voor ons houden. Bij het weggaan, kussen we éérst de kinderen, daarna pas krijgt de ander een zoen. Geen omhelzing meer bij de voordeur. We streven duidelijkheid na.
HOU ME VAST! IK WIL JE VOELEN. GEWOON. EVEN. VOELEN.
Ik wilde iets schrijven over mijn terugkerende gevoel dat wij een gescheiden stel spélen. Het idee dat we de spelregels steeds beter begrijpen.
Maar ik ben uiteindelijk toch naar het scheidingshuis gegaan. Ik wist dat het voor mijzelf niet al te best zou zijn, maar wél goed om over te schrijven.
Bij ‘eindpunt IJburg’ stapte ik uit de tram. De elfjarige was aangenomen op de middelbare school van haar eerste keuze. Dat is in Amsterdam reden voor een feestje.
In de woonkamer van het scheidingshuis voelde ik me onmiddellijk thuis. Een oude bank en wat luie stoelen. Een sfeer van vrijheid. We klonken op de toekomst van onze dochter. Het was gezellig.
Als hij hier nou zo graag wil wonen, nou dan gaan we toch hier wonen, begon ik te denken. En: dit is ons vakantiehuis!
Het stapelbed in de slaapkamer van de meisjes voldeed aan het vakantiebeeld, behalve de bekende dekbedhoezen.
“En hier is de jongenskamer!” zei ex. Op de drempel bleef ik staan. Het eenpersoonsbed. De snoeren en opladers op de vloer. Toen zag ik het enkele gordijntje pas. Exact hetzelfde patchwork als onze gordijnen thuis.
“Heb ik laten maken,” zei hij trots.
De aanblik van dat ene gordijntje – die aan elkaar genaaide zijden zakdoeken – vond ik zo lief, zo eenzaam, zo pijnlijk en mooi tegelijk.
Dit was helemaal geen spel. Dit was de realiteit.
HET ECHTE LEVEN, GODBETERT.
Ik kon er heel even naar kijken. Ik schreef snel een stukje óver het echte leven.



2 reacties op “Column Trouw, 15 april”

  1. Rob Alberts schreef:

    Eerst teveel pijnlijke stappen, daarna weer het geluk vinden?

    Bemoedigende groet,

Geef een reactie