De dubbele laag

Mijn cursisten hadden een zondagmiddag uit hun jeugd beschreven. Vaak gaan die verhalen over verplicht kerk- of familiebezoek. In deze groep gingen ze bijna allemaal over de scheiding van hun ouders. Het moment voordat de ouders het nieuws vertelden, de komst van de nieuwe stiefvader, – ‘Franz maakte onze gordijnen open’ – de ouders die maar 500 meter bij elkaar vandaan woonden, alleen een kruispunt tussen hen in, – ‘wel een gróót kruispunt’, zei de cursiste snel – en het kind dat elke week na drie-en-een-halve dag de oversteek moest maken. Met een rolkoffer vol spullen. ‘Het was niet de bedoeling dat ik op de dagen van mijn vader ook bij mijn moeder kwam.’
De ouders die denken dat ze het prima geregeld hebben. Die elkaar een zoen geven ter begroeting. Het kind dat jaren later haarscherp een dialoog tijdens de ‘overdracht’ opschrijft. Nietszeggend. Vriendelijk = dodelijk.
De ouders die doen alsof het prima gaat.
De ouders die meer dan drie kwart niet in de gaten hebben van wat het kind meemaakt en begrijpt. Ze hebben werkelijk geen idee. Nee, ik ook niet.
De details die bij al deze mensen nog in het geheugen gegrift staan. Bijvoorbeeld: de manier waarop de moeder een schaal koekjes gevuld heeft. Overdreven veel. Overdreven gezellig. En dan wordt de boodschap verteld.
Ik luisterde naar de verhalen. De dubbele laag zat er vanzelf in. Daar had niemand deze keer moeite voor hoeven doen.



4 reacties op “De dubbele laag”

  1. Rob Alberts zegt:

    De Liefde van jouw zullen je kinderen altijd blijven herinneren.

    Bemoedigende groet,

  2. Vrouwkje zegt:

    Daar staat tegenover dat al die kinderen die geen noemenswaardige last hadden van de scheiding van hun ouders, dat voor “normaal” aannemen er dus ook later niet over gaan schrijven.
    Ik ben er zelf een. En merk al sinds mijn kindertijd dat er absoluut een taboe op rust dat ik die scheiding nooit als een drama heb ervaren, niet als vierjarige, en later ook niet.

  3. Lieke zegt:

    Kinderen hebben geen last van een scheiding, maar van ouders die hun eigen belang voor dat van de kinderen laten gaan (ook als de ouders niet gescheiden zijn, overigens maar na een scheiding is die kans groter).

    De meeste ouders die vertrekken doen dat uit behoefte om meer hun eigen dingen te gaan doen, eigen leven te leiden, eigen keuzes te maken en daar niet meer automatisch de behoefte van de kinderen in mee te moeten nemen. De meeste ouders die achterblijven met de kinderen willen dat ook wel weer eens, zeker als hun ex duidelijk te koop loopt, met zijn/haar heerlijke nieuwe leven.

    Al met al komt de behoefte van de kinderen op de tweede plaats. Dat je niet belangrijk bent, gehoord wordt, in de steek gelaten wordt, je niet veilig meer voelt etc., dat is een reden om later, als volwassene, veel leed te ervaren. Bijv. in het kiezen van een nieuwe partner die je datzelfde laat voelen….

    Dat er ouders zijn die wel op een volwassen manier (en dus de kinderen voor laten gaan en hun behoefte meenemen in jouw keuzes) met een scheiding om kunnen gaan, zal de kinderen ervoor behoeden dat ze de scheiding als traumatisch hebben ervaren.

    Dat lukt niet door ‘een rol te spelen’ (waar Elkes ‘dubbele laag’ over gaat); als je niet ervan overtuigd bent dat de behoefte van je kind leidend moet zijn zolang ze nog aan jouw verantwoordelijkheid zijn toevertrouwd, zal een kind onmiddellijk erdoorheen prikken. Ze voelen meteen dat mama of papa bij de overdracht niet ‘echt’ het voor de kinderen een makkelijke, prettige overgang wil laten zijn, maar bijv. uit ego-overwegingen elkaar een kus geven.

    Elke’s column zijn een verademing in een wereld die alleen maar een mooi beeld wil laten zien van hun geweldige (facebook)leven (al dan niet gescheiden). Ze is zo puur in het vertellen van haar gevoelens dat ik, in ieder geval, getroost word dat ik niet de enige ben die de scheiding zo ervaart. Met zoveel pijn en zoveel verdriet, verwarring en boosheid.

    Mijn kinderen probeer ik daar niet teveel in mee te nemen. ‘Ik ben verdrietig’ benoem ik en mijn frustraties, huilbuien en geklaag deel ik met vriendinnen (of ik lees een column van Elke). Als ik weer even alles eruit gegooid heb, kan ik weer moeder zijn en me met de kinderen bezig houden. Hun leven kan dan weer gewoon doorgang vinden (en ik wacht, tot ze groot zijn…..:( )

Geef een reactie