Column Trouw, 24 maart

EEN WONDER

Ik kuste mijn dochters en stuurde ze met hun logeer-, school- en gymtassen het hondenweer in. Bij de vuilcontainers op de hoek zat hun vader – of wat daarvoor door moest gaan – in zijn wagen te wachten. Het vuilnis, dacht ik, dat is de plek waar hij thuishoort.
Ik had die man een maand niet gezien of gesproken en het zag er niet naar uit dat daar ooit nog verandering in ging komen. Ik had hem geblokkeerd voor WhatsApp en sms-verkeer. We moesten elkaar af en toe wel mailen voor praktische zaken. Na lezing verwijderde ik zo’n mail direct. Zelfs zijn naam kon ik niet in mijn buurt verdragen.
Ik had aan die twee schatten uitgelegd dat papa en mama nu dus echt ruzie hadden, dat we daarom van de een op de andere dag niets meer met z’n vieren deden, maar dat we de ruzie natúúrlijk een keer op zouden lossen.
‘Zijn jullie daar eigenlijk al wél mee begonnen?’ vroeg de elfjarige.
‘Ja, ja.’
Ik weet best wel dat de kinderen op de eerste plaats komen en dat je voor hen soms iets vervelends moet doen, zoals gezellig eten met je ex, maar ik kon me niet voorstellen dat zo’n etentje nu ook maar enigszins ontspannen zou kunnen verlopen, laat staan gezellig. Hun verjaardagsfeestjes, allebei in mei, het leek me al godsonmogelijk. Een vechtscheiding scheen me nog reëler toe. En dat was best eng.
Veel mensen hadden zich afgevraagd waar mijn woede toch bleef. Nou, hier was-ie dan! Allesvernietigend. En ik voelde me beter en sterker dan ik me in tijden gevoeld had.
Maar ik heb die meisjes, voor wie dit nooit de beste oplossing kan zijn.
Dus ging ik weer een dag familieopstellingen bijwonen in Nijmegen en daar gebeurde het. Haarscherp zag ik in wat míjn grote aandeel was in het vertrek van man. Het onderliggende familiepatroon dat ik mijn leven lang gevolgd heb. Onbedoeld. Maar toch. Hij was best kansloos.
In de trein terug mailde ik:  ‘Mijn boosheid is helemaal weg. We kunnen wat mij betreft dit weekend zelfs wel iets met z’n vieren doen.’
Een dag later gingen we al met het gezin naar de film en daarna uit eten. Dat was fijn. Maar het fijnste vond ik de rit op het pontje van KNSM-eiland naar Amsterdam-Noord, heel dicht tegen elkaar aan gezeten, vanwege de drukte, allebei een meisje op schoot, zonnetje erbij. Het was een wonder.



16 reacties op “Column Trouw, 24 maart”

  1. heidisour zegt:

    Een sessie familieopstellingen en je woede is helemaal weg? Wauw, doe mij zo’n toverstokje 😉

  2. Daliaz zegt:

    Pet af voor je positieve constructieve houding, ook in vernietiging. Jemig!

  3. Rob Alberts zegt:

    Ik ga mij toch ook eens verdiepen in Familieopstellingen.

    Vriendelijke groet,

  4. elke geurts zegt:

    Ik kan dit aanraden. http://parre-deden.nl. Deze mensen zijn erg goed.

  5. Janneke zegt:

    Het is nogal een omstreden methode. En ik ben nu al benieuwd of je woede blijvend weg is!

    • elke geurts zegt:

      In 1 opstelling werden er dingen voor mij glashelder. En ik voelde ze ook glashelder. Ik begreep het. En de woede was echt foetsie. Het is met die ene keer natuurlijk niet meteen opgelost. Nu begint het allemaal pas. Het proces. Maar nee, die onhanteerbare woede is er echt niet meer.

      • Janneke zegt:

        Wat fijn voor je. Ik hoop voor jezelf en vooral voor je meisjes dat je ex en jij een werkbare vorm kunnen vinden die recht doet aan het gezin dat jullie gevormd hebben. Dat hoeft niet allemaal ineens weggevaagd, doordat jullie als geliefden niet verder kunnen.

  6. Dorrit zegt:

    Bied dit verworven inzicht in jouw aandeel geen aanknopingspunten om weer nader tot elkaar te komen/ hereniging????

  7. joris7 zegt:

    @janneke, nou op basis van je reactie ging ik is googelen. ”Familieopstellingen omstreden”. Poe he wat ik allemaal heb gelezen. Ik zou @Rob Alberts maar aanraden om je er maar niet in te gaan verdiepen. Na een half uurtje lezen is me al duidelijk dat de oprichter compleet gestoord is, en de therapievorm absoluut niet te vertrouwen.

  8. Irma zegt:

    Ik heb ook met grote verwondering gelezen hoe in één klap je woede weg was door de sessie bij Familie-opstellingen. Het lijkt me, zoals @heidisour ook al zegt, haast toveren. Ik hoop dat je of via deze blog, column in Trouw of anders hier, wat helderder kan uitleggen, wat er nu precies met je gebeurde, dat zo’n grote verandering teweeg bracht. Ik (en ik denk ook vele anderen) ben daar erg nieuwsgierig naar.

  9. elke zegt:

    Inderdaad. Het zou in de literatuur volkomen ongeloofwaardig zijn, zo’n plotselinge omslag. De problemen en het verdriet etc zijn hiermee niet weg, wil ik nogmaals benadrukken. Makkelijk is het nu niet ineens. Het is onmogelijk dat uit te leggen in zo’n stukje.

  10. Irma zegt:

    Ik heb net nog een keer aandachtig je column doorgelezen. Begrijp ik nu goed, dat het belangrijkste is, dat je tijdens de familie-opstellingen geleerd/gezien hebt, welk gedrag van jezelf debet is aan het wegdrijven van je ex. Gedrag/patronen die voor ex op een gegeven moment niet meer te behappen waren. En dat door het zien van je eigen aandeel in het uit elkaar drijven, je woede getemperd is? Dat je nu ziet, dat het niet alleen maar aan ex ligt, maar ook aan jezelf. Dat je nu ex niet meer alleen de schuld van de scheiding kan geven?

    Het is onmogelijk dat uit te leggen in zo’n stukje, schrijf je. Misschien is het iets voor in een nog te schrijven roman?? Of wordt het dan een ongeloofwaardige roman?

  11. elke zegt:

    Ja precies, het is mijn eigen aandeel. Ik gaf de schuld ook niet alleen aan ex hoor. Nee, juist een volkomen geloofwaardige roman wordt dat! Maar zo’n omslag, dat is vreemd. Van het ene op het andere moment. Dat leek ook tovenarij.

  12. Irma zegt:

    Ik kijk uit naar die roman!

  13. Heleen zegt:

    Boek : Familie opstellingen . In dit boek van Nick Blaser staat een heldere uitleg ervan.

  14. Het is heel simpel: in opstellingen werk je in je eigen onbewuste – en het werkt als je daar aan toe bent, inzichten durft toe te laten. Je onbewuste helpt je daarbij.
    In dat opzicht is het goed om je te realiseren dat ons denken de al in ons hoofd gebaande paadjes volgt, onze meningen en conclusies hebben we gemakshalve voorgeprogrammeerd. Zodat we voor onszelf niet alles steeds opnieuw te hoeven bediscussiëren. Daar zou je tenslotte ook slaande gek van worden.
    Maar constateren dat ons doen gebaseerd is op ons op die manier toch wel beperkte denken, zou je moeten doen besluiten het in elk geval eens te proberen. Het ergste wat je kan overkomen, is dat je ontdekt dat je jezelf jarenlang voor de gek gehouden hebt.

Geef een reactie