Column Trouw, 11 maart.

Het goede verhaal

Voor ik de meisjes op ga halen bij opa en oma, pleur ik zijn kleren scheermesjes, aftershave, pak condooms, in drie Euroshoppers en zet ze klaar in de keuken met een briefje erop. Dag ex, ik heb je spullen voor je ingepakt. Groet ex. Als we thuiskomen, zijn de tassen weg en ligt er een briefje op tafel. Bedankt voor de verhuisservice. Zo staan we ervoor.
Toen ik aan deze inval-columnreeks begon, dacht ik: binnen drie maanden is het ook vast goed gekomen. Dan zal de verdwenen liefde van man wel teruggekeerd zijn. Dat is gebeurd. Zijn liefde is teruggekeerd. Maar bij een ándere moeder met twee kinderen. Een kleine weeffout van de liefde.
Maar dít verhaal zou ik niet vertellen.
Ik wilde mijn uiteenvallende gezin weer ‘heel’ schrijven. Helaas heb ik als schrijver geen enkele hand in de loop ervan. De greep die ik heb, is die van een drenkeling die een reddingsboei vasthoudt. En niet weet waarheen ze zal drijven.
De werkelijkheid laat zich niet beïnvloeden. Die trekt zich nergens iets van aan. Maar wat zou ik voor schrijver zijn als ik het niet eens zou proberen?
Misschien had ik toch dictator moeten worden.
Ons gezamenlijke verhaal bestaat nu niet meer. Ex weet zeker dat het leven met mij een verschrikking was, een kale akker, waaraan hij ternauwernood heeft weten te ontsnappen. Ik denk nu dat ik een kwart eeuw in het gezelschap van een pokerface verkeerde, iemand die ik meer vertrouwde dan mezelf.
Er bestaan alleen nog twee afzonderlijke verhalen die elkaar nergens kruisen. Ze plaatsen ons leven samen, achteraf gezien, in een heel ander licht.
Maar er is niet één kloppende werkelijkheid. Er is niet één waarheid. Het is wat je ervan maakt. Wij maken er niks goeds meer van. Ons gezin is uit elkaar gevallen. We blijven over met de brokstukken.
De meisjes begrijpen al helemaal niet waar het gezamenlijke verhaal ineens gebleven is. Dat zullen wij toch écht een keer opnieuw voor ze moeten gaan creëren. Van voren af aan. Woordje voor woordje. Zin voor zin. Zo goed als mogelijk. Al betwijfel ik of iemand van ons er uiteindelijk gelukkiger van zal worden.
Goed, ik hoor net dat ik door mag gaan met deze column. Het verhaal hier is nog niet afgelopen. Misschien heb ik gewoon iets meer tijd nodig om te vertellen wat ik van plan was? Zeker weten doen we niets.



12 reacties op “Column Trouw, 11 maart.”

  1. Rob Alberts zegt:

    Ik blijf lezen.
    Een positiever vervolg?
    Zit dat er aan te komen?

    Vriendelijke groet,

  2. mieke de wit zegt:

    Ik lees jouw column iedere week met ingehouden adem bijna. Zelden heb ik zo genadeloos eerlijk gelezen hoe het is en voelt om verlaten te worden. Je fileert je leven en gevoelens pijnlijk eerlijk. En…ik kan er niks aan doen, maar wat heb ik een hekel gekregen aan jouw ex en zijn leugens dat er geen ander was.
    Wat een banaal goedkoop verhaal hangt hij op en wat doet hij jou en de kinderen een pijn daarmee.
    Ik wens je alle sterkte toe en ben blij dat je aanblijft als colomnist, want schrijven kun je als de beste. Liefs mieke

  3. Gijs Bos zegt:

    Beste Elke,

    Hoewel ik eigenlijk vind dat ik het niet zou moeten lezen omdat het zo privé is, denk ik Iedere keer als ik je innemende lach bij de column zie dat je gaat vertellen dat het allemaal een vergissing was. Hoe kan dit zo’n aardige vrouw overkomen? Dat is natuurlijk buitengewoon naief van mij, maar ik vind het zo hartverscheurend om over jou verdriet en dat van je kinderen te lezen. Zoiets zou niet mogen gebeuren. Ik wens je toe dat je spoedig de gelegenheid krijgt om je wond te laten genezen. Veel sterkte!

    Gijs

  4. Adriaan Krabbendam zegt:

    Blijven schrijven!

  5. Adriaan Krabbendam zegt:

    Ik heb ook nog altijd geen idee hoe lang “dit” al gaande was. Dat is de leugen waarmee je het moet doen.

  6. joris7 zegt:

    Bij mij leeft vooral het gevoel dat exman niet echt eerlijk is geweest, en ik heb een hekel aan mensen die niet eerlijk zijn. Mijn vermoeden van zijn oneerlijkheid, of wat netter gezegd zijn niet-transparantheid over wat er in hem leeft had ik al een tijdje maar word nu versterkt door het zinnetje ‘een kwart eeuw met een pokerface te hebben geleefd.’ En daarbij lees ik ook niks over dat hij is een keer boos werd, kwaad, woedend, met iets ging gooien. Misschien is het wel gebeurd, maar ik lees vooral een man die boven alles ‘gezellig’ doet, en ‘redelijk’. Nou, zo’n combinatie van altijd gezellig willen doen, niet transparant in zijn emoties, maar wel even een huwelijk laten klappen, daar word een mens toch kwaad van? Ik heb liever dat mijn partner me lomp, bot en akelig zou verlaten dan continu dat vriendelijke. Dat is nog veel erger.

    Maar goed, grote disclaimer, het zijn alleen maar mijn gedachten over de columns. Ik lees ook maar een fragment van iemands leven. Bovenstaande is geen oordeel en geen feit voor mij, maar ik dacht, ik knal mijn gedachten er is uit.

    groet.

  7. Caroline zegt:

    Exman stapt dus gewoon min of meer van de ene relatie in de andere, en legitimeert dat met het verhaal dat hij er eigenlijk altijd al niks aan vond en zichzelf tekort deed? En dat 25 jaar lang? Wat een bedrog en oneerlijkheid, naar jou en naar zichzelf. Terwijl hij zijn ongemakkelijke gevoel jaren voor zich hield, bouwde hij wel een gezin, maar ondertussen ook een “ontsnappingsstrategie”. De enige aanleiding die hij nog nodig had om te gaan, was de veilige haven van “een ander”. Het zou hem sieren als hij daadwerkelijk alléén de stap had gemaakt, om eerst eens te onderzoeken wat het is, dat hij 25 jaar een vette leugen heeft weten op te houden.( Een schrale troost, die ik mijn omgeving heb gezien: een groot deel van dit soort “breekijzerrelaties” houden niet lang stand. Degene die het gezin verlaat en zijn/haar eigen aandeel in het geheel niet onder ogen wenst te zien, houdt het oude gedrag in de nieuwe relatie in stand.)
    Het spijt me oprecht dat jij en je dochters de brokstukken mogen opruimen, en het schrijnende verlies van het gezin moeten ervaren. Mijnheer heeft voor zichzelf een uitweg en veilige haven gezocht, en jullie hebben het nakijken. Ik hoop voor jullie op betere tijden, maar weet ook dat dat nog wel even kan duren.

  8. keaff zegt:

    Het is tragisch als er een scheiding is. Als een meisje een man accepteert die zijn levensdoel niet kent of niet geintresserd is in religie of God, ligt de scheiding op de loer

  9. Lieke zegt:

    Die ingehouden adem die ken ik…..pfff, ik lees en lees en elke keer, echt elke keer denk ik, dit gaat over mij, hoe kan dit, hoe kan een ander alles precies zo ervaren als ik dat ervaarde, zo voelen als ik dat voelde….en vooral, zo eerlijk zijn over die ervaringen en gevoelens. Verbijsterend. En intens verdrietig. Na het lezen ben ik nog uren van slag.
    Het is ‘fijn’ om me niet alleen te voelen hierin, zeker na het lezen van de comments voel ik me getroost, oh, ze vinden niet dat het mijn eigen schuld is, of dat waar twee kijven twee schuldig zijn, ze zien wel dat dit oneerlijk is, die onverwachtse, intense pijn waar je zonder vooraf gewaarschuwd te zijn, mee geconfronteerd wordt….
    Hopelijk is dit voor jou ook een troost, net als het liedje van Stef Bos:”je bent niet alleen, want ik sta aan jouw kant….”
    Groet,
    Lieke

  10. Irma zegt:

    “Ex weet zeker dat het leven met mij een verschrikking was, een kale akker, waaraan hij ternauwernood heeft weten te ontsnappen”. Dit kan toch niet waar zijn??? Je hebt het jarenlang samen goed gehad en samen de ouders van twee dochters geworden. Dat alles kan toch geen farce of toneelspel zijn? Zegt ex dit alles om zo zijn eigen overstap te vergoelijken, zich te verantwoorden voor. Elke, ik wens je moed en sterkte in deze warrige tijd.

  11. gewoonevenzo zegt:

    Ook hier meermalen per week een brok in mijn keel van herkenning bij het lezen van je columns. Ik had er geen weet van, geloofde zonder voorbehoud in ‘het gezamenlijke verhaal’. Zo gewoon en zorgeloos, tot het verhaal gekanteld wordt en niet blijkt te kloppen. Het lijkt bijna een standaard proces.
    Elke, ik vind je een moedige vrouw en een dappere leeuwin voor je kinderen. Je schrijft het heel mooi: De meisjes begrijpen al helemaal niet waar het gezamenlijke verhaal ineens gebleven is. Mijn hart is bij jullie. Hij weet niet wat hij gaat missen.

Geef een reactie