Ik ga hier weg!

‘Zég!’ riep de zesjarige ineens. ‘Hóe lang duuuuuuurt dat nog allemaal hier? Eérst die Turk en nu weer die Boot!’
‘Ja, eh, ja.’ Ik klom erbij in haar hoogslaper.
‘Als jullie gaan scheiden,’ riep ze, ‘dan ga jij hier zeker ook weg, hè? Hè!’ Ze pakte mijn kin vast.
‘Ik ga niet weg.’
‘Jawel, dan ga jij ook weg. Jij. Dat weet ik best!’ In haar nachtjapon met kleine bloemetjes klom ze uit bed.
‘Als wij gaan scheiden, Deetje, dan zoeken papa en mama allebei een eigen huisje,’ zei ik, ‘en dan heb jij zelfs twee huizen en twee eigen kamers.’
‘Ik ga van jou scheiden!’ riep ze. ‘Dat ga ik doen. Ik hou óók niet meer van jou. Ik ga bij opa en oma wonen. Of bij oma M.’
Ze trok haar slaapkamerdeur met een klap achter zich dicht.
‘Ik ga hier gewoon weg!’ hoorde ik haar nog roepen toen ze de trap afliep.



Eén reactie op “Ik ga hier weg!”

  1. Mies schreef:

    Of straks niet de kinderen steeds van huis naar huis laten verkassen, maar de ouders-die-zonodig-scheiden-moeten.
    Dus de kinderen blijven in 1 huis wonen. En de ouders beurtelings in dat huis. En dan iedere ouders ergens op ‘kamers’. Of, omdat jullie zo goed met elkaar ‘samen’ kunnen zijn: 1 kamer of huisje elders delen, maar steeds zonder elkaar. Liefst wel met eigen slaapkamer die op slot kan.

    En i.p.v. ex kan je hem ook P(apa van de kinderen) noemen.

    Afijn, sterkte Elke. En bedankt voor het delen ervan in je colums.
    Helaas heel herkenbaar al die emoties van je…

Geef een reactie