Het zal toch niet?

Je hebt hele mooie lippenstift op,’ zei de elfjarige voor ik naar de boekpresentatie ging. ‘Maar je ogen staan zo verdrietig.’
Ik vond het jammer dat ze dat zei. Ik wil geen moeder zijn met verdrietige ogen.
Bij de boekhandel aangekomen werd ik door nogal wat mensen aangesproken op deze stukjes. Dat is tegenwoordig steeds opnieuw een vervreemdende ervaring. Iemand zei dat sommige mensen het niet vonden kunnen wat ik deed. Iemand bedankte me ervoor dat ik ze schreef.
‘Het is een verhaal dat we volgen,’ zei ze, ‘een verhaal waar je tegen wil en dank in zit.’
Het is natuurlijk goed dat mijn verhaal gevolgd wordt. Een schrijver wil gelezen worden. Het is alleen jammer dat ik er zélf zo duidelijk iets mee te maken heb. Met de inhoud ervan. Het liefst werd mijn persoon er helemaal buitengelaten. Maar mijn persoon werd altijd het liefst overal buitengelaten. Dat is misschien wel het overkoepelende probleem.
Op de terugweg fietste ik een eindje mee met een bevriend schrijver.
‘Het zijn goeie stukjes hoor,’ zei hij, ‘we lezen steeds dat jij hem zo wanhopig graag terug wil. Dat is de twist die erin zit.’
‘En dat wil hij niet, hè?’
‘Nee!’ zei hij. ‘Dat wil hij niet!’
Ik dacht aan de wet van van aantrekking en afstoting in de liefde en dat deze stukjes ook juist averechts zouden kunnen werken.
‘Wat er ook mooi aan is, is dat hij geen ánder heeft,’ zei de bevriend schrijver. ‘Meestal is er een ander, maar hij wíl je gewoon niet meer.’
‘Ja, dat is mooi, hè?’
De laatste tijd ontvang ik regelmatig mails van lezers. Ze herkennen zich erin. De meesten hebben het ook meegemaakt. Ze zijn altijd verder in het proces. Die herkenning verontrust me steeds meer. Het doet vermoeden dat dit een heel normaal proces is. Dat dit helemaal geen uniek verhaal is. Nooit heb ik een mail gehad waarin iemand me vertelt dat hij of zij hetzelfde heeft meegemaakt en dat het na een hele tijd weer goed kwam.
Over deze stukjes praten, ze opschrijven, of daadwerkelijk middenin de situatie zitten zijn drie heel verschillende dingen. Het opschrijven ervan houdt me gezond. Ik kan er ook best makkelijk over praten. Ik merk pas dat het echt over mij gaat als ik weer thuis kom. In een koud en leeg huis.
Een briefje op tafel van de elfjarige. ‘Tot overmorgen, mama! Love u. xxx.’
Het zal toch niet wáár zijn allemaal?



11 reacties op “Het zal toch niet?”

  1. daan schreef:

    Het is niet uniek, maar niet iedereen deelt het, durft het te delen, schrijft zo mooi of direct.
    Het komt wel goed en het gaat over, echt! Heel soms komt het even terug, scheiden is rouwen..

  2. Jan Willems schreef:

    Alles voor het schrijverschap.

  3. elke geurts schreef:

    Nee, Jan Willems, níéts voor het schrijverschap.

  4. Jan Willems schreef:

    Toch heb je jezelf, tussen de regels van je stukjes door gelezen, aardig in de nesten geschreven. Zie het neutraal onder ogen en je zal op een onverwacht gegeven moment inzien dat níets wat je ooit hebt neergepend over jou of wie of wat dan ook ging. Het was simpelweg niet wáár allemaal. Het was slechts je fantasie die met je op de loop ging. Een loodzware bevalling, dit inzicht, maar het is niet anders want je hebt jezelf nu eenmaal in je situatie gemanoeuvreerd. Even doorbijten. Daarna ben je van al je verzonnen narigheid af en kan je definitief je zegeningen tellen. Empirische ondervinding.

  5. Jan Willems schreef:

    Inderdaad, maar dat is de kwestie ook niet. Vraag is of je in volle tevredenheid met je eigen leugen kunt leven. Zo ja, niks aan het handje. Lekker doormodderen. Zo nee, doe er wat aan dan, want dag in dag uit leven met je eigen leugen wordt op den duur ondraaglijk. Alles wat je lief is glipt door je vingers, je maakt het nu zelf volop mee en zal niet eerder tot je terugkeren vooraleer je jezelf geconfronteerd hebt met jezelf.

  6. elke geurts schreef:

    Deze laatste raadselachtige zin impliceert dat alles wat mij lief is naar mij terug kan keren, dat vind ik in elk geval een fijn idee.

  7. Lieke schreef:

    ik denk dat een mens verlaten wordt door een ander om die mens te confronteren met verlaten worden. Dat er al eerder een ‘verlaten worden’ is geweest waar niet om gerouwd is. Wat nog gevoeld wil worden. Dat een mens al zijn of haar pijn steeds weer meemaakt om op een dag te besluiten dat je de pijn maar eens gaat voelen i.p.v. ervoor weg te lopen, anderen te proberen te dwingen het op te lossen (door bij je te blijven of terug te komen).

    En dat er daarna pas weer ruimte komt voor wat je zelf wilt en wie je echt bent. Zonder welke ander dan ook. Dat je het niet meer nodig hebt om door een ander verlaten te worden, omdat je zelf geaccepteerd hebt hoe dat voelt. De eenzaamheid, de pijn, het verdriet. Dat dat bij jou hoort en dat je jezelf in die gevoelens niet steeds in de steek moet laten maar dat die vrouw, met die pijn, er gewoon mag zijn.

    Het is ‘maar’ een sensatie die hoort bij het verlaten worden. Waarom niet gewoon voelen hoe dat voelt, die sensatie? Dit is wie je nu bent. Als de ander terug moet komen omdat je dit niet wilt zijn, laat je deze vrouw dus zelf in de steek…..

    Voor mij is en was het heel helpend om zo om te gaan met alles wat er op mijn weg komt. Daarmee houd ik mezelf als mens centraal en niet meer afhankelijk van het gedrag, de gevoelens of gedachten over mij, door een ander mens (die ook weer zijn of haar eigen leven ‘doorleeft’ en daarmee eigen pijn, verdriet en eenzaamheid tegenkomt die hij of zij denkt op te lossen door weg te lopen, zich afhankelijk te maken etc.).

    Misschien helpt het jou….

  8. Richard schreef:

    Ik wil graag ook even reageren. Wat Elke schrijft, is inderdaad herkenbaar en licht onderkoeld, niet wrokkig opgeschreven. Daardoor raakt het mij meer. Juist daardoor krijgt het vaak de scherpte van een persoonlijke seismograaf. Reageren is wel lastig juist omdat het vooral autobiografisch is en nog lang geen fictie. Logisch dat de hoop er is en in door blijft klinken. Ik denk dat het goed komt, maar heel anders dan nu te voorzien is. Ik heb veel aan je bijna dagelijkse stukken; ik lees ze vrijwel altijd! Richard

  9. elke geurts schreef:

    Bedankt voor jullie reacties!

Geef een reactie