Column Trouw, 28 januari

Papa komt

Na zeven dagen trof ik man weer in mijn keuken aan. Hij had niet aangebeld. Hij stond er gewoon toen ik beneden kwam, achter mijn fornuis, bezig mijn bloemkool in roosjes te snijden. Hij had een nieuwe coupe. En nieuwe schoenen. Dat zag ik meteen.
‘Tadaa!’ Hij draaide zijn hoofd om. ‘Mijn haar is geknipt.’
‘O, daar zie je niks van.’
Het was niet zo dat ik niet wist dat hij kwam. Het liep geheel volgens planning. We gingen de tweede week in van het serieuze gescheiden leven. Dat hij tot nu toe als een opluchting ervoer. Eindelijk duidelijkheid.
‘Je schoenen glimmen.’
‘Mooi hè?’ zei hij. ‘Vind je ze mooi?’
Vanaf nu zouden we elke maandagavond met het gezin eten, – daar hadden we precies drie kwartier voor – daarna zou ik les gaan geven bij de Schrijversvakschool en paste hij op de meisjes. Het nieuwe schema hing levensgroot op de deur. Papa komt. Na school naar papa. Na school naar mama.
Hij ging door met zijn bloemkoolbezigheden. Even verderop zat de elfjarige op de bank, over de iPad gebogen, zogenaamd verdiept in iets. Als een levend standbeeld.
‘Ik eet niet mee,’ fluisterde ik. ‘Ik kan het niet aan.’
‘Waarom niet?’ fluisterde hij.
‘Jij doet stom.’
‘Ik?’
Toen greep ik hem met één hand bij zijn keel en duwde hem met mijn lichaam tegen het aanrecht.
‘Ik ben jou he-le-maal zat,’ fluisterde ik.
Ik verbaasde me over de diepte van waaruit die woorden ineens omhoogkwamen. Ik wist niet dat die diepte bestond. Het had iets vulkanisch. Nog meer verbaasde het me dat het wáár was.
‘Ik ben jou zo ontzettend zat,’ fluisterde ik. ‘Weet je dat wel?’
‘Niet doen,’ fluisterde hij, ‘niet nu.’ Hij knikte in de richting van onze dochter, haalde mijn hand van zijn keel, verspreidde de bloemkoolroosjes in de ovenschaal en ritste mijn zak verse friet open. We stonden onder het licht van de afzuigkap.
‘Ga jij maar naar dat kutbootje van je,’ fluisterde ik. ‘Nu.’
‘Waarom doe je zo?’
‘Jij kunt alleen maar aan jezelf denken.’
‘Ik vind het erg dat je dat zegt. Heel erg.’
‘De waarheid is erg, hè.’
En ik zag de opgetrokken schouders van onze dochter wel. Haar paardenstaart. Het profiel van haar bleke gezicht. De verstarring. Ook zag ik hoe ze haar hand op haar oor legde. Ik wist dat ik verstandiger moest zijn, maar dat was ik niet.



12 reacties op “Column Trouw, 28 januari”

  1. Marian van Kampen schreef:

    Vrouwen – ik generaliseer even – schrikken van zichzelf als ze de woede die ze voelen, uiten. En je wilt je harmonie bewaren voor je kinderen. Toch denk ik dat de boosheid die je voelde de eerste stap is naar acceptatie en verwerking. Verdriet verlamd, boosheid geeft energie.

  2. Jan Willems schreef:

    Verman je, vrouw.

  3. Iben schreef:

    Wat een goede column. En verstandig zijn is niet altijd de beste keuze voor jezelf. Of voor je dochter die dat ook zal leren dat soms de emoties het verstand overstemmen.

  4. Roxanne schreef:

    Pfff alsof je dochter het niet door heeft. Die leert zich niet uiten als jij het ook niet doet. Misschien heeft ze wel heel goed door dat de man de vrouw niet goed behandelt..ze heeft dus meer aan de woede van moeder dan de zelfbeheersing die haar laat denken dat “het misschien wel zo hoort” kinderen zijn veel wijzer dan wij geneigd zijn te denken.

    • elke geurts schreef:

      Ik vond het ook wel eens goed dat ze meemaakte dat er iets niet goed zit tussen ons inderdaad. Anders snap je het als kind ook niet. Er was hier nooit enige spanning of ruzie, integendeel, en ineens gaat vader weg. Dat moet vervreemdend werken. En voor de mensen die m’n column associëren met geweldstoestanden en mishandeling, het gebeurde allemaal fluisterend, onder de afzuigkap, het waren een paar zinnen, het was een duwtje, en toen kwam alles goed en at ik nog meer ook. Maar dat is niet interessant om op te schrijven. Het gaat mij om het mechanisme. Dit gebeurt. En mooi is het niet nee. Maar het is wel hoe het gaat.

  5. Francine schreef:

    Geschokt door de column maar nog meer door de reacties die het goedpraten. Dit soort gedrag van ouders is zó extreem schadelijk voor kinderen. Binnen no time ontwikkelt de dochter zo een loyaliteitsconflict met alle bijbehorende psychische problemen. Is het echt te veel moeite om het in een andere kamer of over de mail te bespreken?
    Ik zou aanraden eens op http://www.villapinedo.nl te kijken, een uitstekende website die opkomt voor kinderen van gescheiden ouders.

    • elke geurts schreef:

      Dank!

    • Lieke schreef:

      Ik begrijp echt niet waarom je geschokt bent dat ouders geen toneelstukje op kunnen voeren voor hun kinderen….het gaat er helemaal niet om dat je je kinderen niet serieus neemt, niet belangrijk vindt of geen rekening met ze wilt houden. Het gaat erom dat mensen geen robots zijn. Je kunt het zo goed mogelijk doen, binnen je eigen mogelijkheden, met je eigen bagage etc. Wat jij als mens voelt is het resultaat van jouw leven. Niemand die in jouw leven niet in jouw schoenen stond, kan oordelen over waarom jij reageert zoals je reageert. Alleen jijzelf. Als je zelf weet dat je echt zo goed mogelijk gedaan hebt wat je kon, en dit het resultaat is, dan is dat wat nu moest gebeuren en gebeurd is.

      Waar daarna ruimte voor zou moeten/kunnen zijn is hoe dat voor hun dochter geweest is. Kind mag er boos, verdrietig, geschokt etc. door zijn. Die gevoelens (ook als je jezelf daardoor bijv. schaamt) ruimte geven zorgt ervoor dat je de volgende keer in zo’n zelfde situatie, de gevoelens van je dochter ‘meeneemt’ in wat je wel/niet aankunt. Zodat je jezelf recht in de ogen blijft kijken.

      Dat is bijzonder leerzaam voor een kind. Zoals mijn dochter wel eens zei:”mama, stel dat ik later ga scheiden en ik heb gezien dat jij je altijd ‘volmaakt’ gedraagt, is dat dan de lat waaraan ik ook moet voldoen? En als ik dat niet kan, heb ik dan gefaald? Als ik gezien heb dat jij ook weleens niet meer wist hoe het moest, dan stel ik tenminste niet zulke hoge eisen aan mezelf…….”

      Mijn kinderen zetten ook hun bevindingen op de Villa Pinedo-app, en moeten altijd lachen om de bijdragen (overigens altijd van ouders!) die een ‘volmaakte scheiding en afhandeling’ laten lezen……”wat een neppers…..”, roepen ze dan, zo gaat het echt nergens.

      Kinderen die gestraft worden als ze “brutaal” of woest reageren als papa of mama iets gedaan heeft wat ze niet leuk vonden. Dat ouders dat ‘brutale gedrag’ niet doorzien, het verdriet en de pijn die daaronder zit, dat is wat ze in reakties van andere kinderen altijd aan me laten lezen van de app. Dat leidt er bij mij toe om altijd hun gevoelens zo goed mogelijk te accepteren en er te laten zijn. Ook als ik me dan doodschaam dat ik weer zo moeilijk heb gedaan tegen hun vader als hij mij weer eens genegeerd heeft…….

  6. joris7 schreef:

    dat ben ik met je eens roxanne. En de kans bestaat dat een kind later emotionele problemen ontwikkeld als ze van hun ouders nooit hebben geleerd hoe ze adequaat met hun emoties moeten omgaan.

    En zo´n scheiding, poe, de spanning in huis, dat is ook niet niks voor een kind. Ik hoop voor Elke dat de schade die de kinderen beslist zullen oplopen mee zal vallen. Het hoeft niet altijd uit te monden in een trauma.

  7. joris7 schreef:

    En ik moet zeggen Roxanne dat ik nog niet echt een profiel kan schetsen van ´Man´. Hij schijnt een goede confrontatiemijder te zijn (column van het goed kunnen weglopen), hij lijkt vrij zwijgzaam over wat er echt in hem leeft (column over opeens was hij weg), en verder toch het beeld van een sociale man die van koken houd, vrolijk doet voor de kinderen, ondernemend is.. Tja.. Wat is er dan zo verschrikkelijk aan hem? Waardoor werkt het huwelijk niet? Dat heb ik nog niet kunnen lezen.

  8. Nadet schreef:

    Herkenbaar Elke, ik was blij om te lezen dat ik niet de enige ben die, in een enigszins vergelijkbare situatie waar (de angst om) verlaten te worden speelt, opeens overspoeld kan worden door een gigantische woede die ik van mezelf niet ken. Wetend dat het ook te maken heeft met oude pijn. Lees je columns graag.

Geef een reactie