Column Trouw, 24 december

De andere vrouw

Het is geen mislukt huwelijk, zeggen de mensen. Zo moet ik dat niet zien. Een verbintenis met iemand is een traject waarin je een tijd samen oploopt totdat het niet meer werkt. Het is bijzonder dat man en ik 24 jaar met elkaar opgelopen zijn. Zó moet ik dat zien. Nu kan ik alle mogelijke nieuwe trajecten voor me zien. Ik zou deze columns net zo goed vooruit kunnen schrijven.De Andere Vrouw  – ik noem maar een trajectje – zien we allemaal van heinde en verre aankomen. Glimlachend, elegant, komt ze naderbij. De voetstap ongehaast en licht, zou de dichter Pessoa zeggen. Nee, ze is er nog niet, maar ze bestaat. En achter elke straathoek zou ze zich op kunnen houden. Waarschijnlijk dwaalt de andere vrouw al rond op ons nieuwbouweiland. Hoeven ze over een uurtje alleen nog maar tegen elkaar op te botsen bij de Bruna.
“Met die visualisaties van jou moet je oppassen,” zeggen de mensen.
“Waarom?”
“Het is niet goed.”
“Omdat het dan echt gebeurt, hè?”
“Je roept het over jezelf af.”
Gisteren bezocht ik een kerstborrel en kwam daar een redactrice tegen met haar nieuwe man. Ik refereerde aan foto’s op haar Facebookpagina waarop ze samen met een meisje van een jaar of tien voor een kerstboom zat.
Wat een mooie dochter, was één van de reacties. En: Wow, wat lijkt ze veel op jou zeg.
Ik wist dat ze geen moeder was, maar vond het meisje ook haar evenbeeld. En we maakten grapjes over hoe ze al die tijd stiekem tóch een kind had. Haar nieuwe man vond het ook een fijn idee. We lachten. We namen nog een glühwein.
En toen doemde De Andere Vrouw weer op.
Deze keer plaatste ze foto’s van zichzelf op Facebook, met mijn meisjes  – voor een verlichte kerstboom, op de kunstijsbaan, aan een feestelijk gedekte tafel – hun lange haar op ingenieuze wijze ingevlochten, precies zoals het lange haar van die vrouw zélf ook ingevlochten was. Ze keek stralend in de camera. Merry Christmas, was het onderschrift. Hashtag: Familylife.
En bij elke eerste kerstdagfoto die ik aanklikte, begonnen mijn lachende meisjes meer op die trut te lijken.
Maar ik weet nu al dat ik de andere vrouw zal accepteren. We zullen weer gelukkig zijn. Eén grote vredige extended family. Voor de kinderen. Nu stop ik. Voor ik het allemaal over mezelf afroep.



3 reacties op “Column Trouw, 24 december”

  1. Lieke zegt:

    Ach, de andere vrouw, de vredige extended family en voor de kinderen is het beter als…..tot het zover is, de eerste profielfoto’s met de ander op whatsapp je tegemoetschreeuwen:’haar vind ik wel leuk, met haar ga ik wel lekker een weekendje weg….”; ze saampjes op de tweedehandspagina in mijn woonplaats gezelligjes nieuwe spulletjes uit aan het zoeken zijn voor zijn nieuwe huisje. Zij heeft een hond, wilde hij nooit, maar haar hondje loopt daar gezellig rond. ’s Avonds appt hij jongste dat ze lekker de openhaard aanhebben. Open haard? De man die heel de zomer zoveel mogelijk elke bbq uit de weg ging, omdat het slecht was voor het milieu en hij daar geen zin in had dat gedoe…..en ik dus zooooo graag fikkie stook?

    Ik had ook die mooie dromen over ‘het is beter zo’, als de kinderen het daar goed hebben, en er is geen ruzie, dan ben ik ook blij. Maar er is wel ruzie, omdat hij haar al het eerste weekend dat de kinderen daar waren liet blijven slapen. En grapjes maakte ’s morgens dat ze door het bed waren gezakt en nu een nieuwe, voor saampjes, nodig hadden…..Als zij er in hun weekenden was, gingen ze gezellig naar een rommelmarkt, bij een vriend een wijntje drinken en samen hardlopen. De kinderen mochten mee, of thuis blijven zitten. Aan hen werd niet gevraagd wat ze leuk vonden, take it or leave it, ook al zie je papa maar een weekend per twee weken…..

    Thuis de tranen en na mijn boze uitvallen naar hem, alleen nog maar de zwijgende, stiller en bleker wordende gezichtjes….ja, hoor, mam, het was leuk. Een keer vroeg mijn middelste dochter of vriendin misschien in hun weekend niet het hele weekend wilde bijven? Vriendin woest en vroeg vader om te kiezen……Vader tegen docher: ‘jij maakt mijn geluk kapot, waar ik eindelijk ook wel eens recht op heb, na alle ellendige jaren met je moeder, als je dit van mij vraagt….”

    En zo gaat het maar door, een midweekje op een stille camping in de zomer met kinderen, met als uitstapje naar de plaatselijke Action. Met vriendin een weekje naar Fuertaventura, naar Parijs. Met kinderen geen geld voor een ijsje, een foto op facebook dat hij met vriendin lekker uit eten is geweest om hun jaar verkering te vieren. Zijn allerliefste, zijn vrouw die het wachten waard was…..

    Sterkte….:(

Geef een reactie