Beeldvorming

Mijn schoonzus was op bezoek. We hadden het over verandering. Zij was in de loop der tijd wel veranderd, maar geen ander mens geworden, concludeerden we. Het doet er uiteindelijk voor je persoonlijkheid niets toe dat je vroeger niet van golf hield en nu wel.
‘En wij?’ vroeg ik toen, ‘zijn wij veranderd? Of helemaal niets?’
Het bleef even stil. Ze keek van man naar mij en weer terug. Ik vroeg me af of het niet veel erger was om niet te veranderen.
‘Jij bent wel echt ontzettend veranderd!’
‘O ja?’ Ik veerde op.
‘Ja. Je was vroeger echt de scháduw van R.’
‘Zijn schaduw?’
‘Ja, je verschool je achter hem. We wisten totáál niet wie jij was. En nu, nu…’
‘Nu sta ik zeker constant in het zicht,’ zei ik.
R. glimlachte.
Ik dacht aan mij als zijn schaduw. Ik herinnerde me ook ineens iemand die lang geleden tegen me zei: ‘het lijkt wel of ik je iets áándoe, door alleen maar koffie met je te willen drinken.’
Dat ging dus over mij.
‘Pas toen je zwanger werd, kon je je écht niet meer verstoppen,’ lachte mijn schoonzus.
We lachten. We weten alledrie hoe grotesk ik was. Met mijn lijfelijke aanwezigheid alleen al overschaduwde ik toen met gemak de hele schoonfamilie.



Geef een reactie