No woman no cry

‘Ik weet alleen nog dat ik pijn heb,’ mompelde een vrouw, ‘ik heb zo’n vre-se-lij-ke pijn aan mijn voeten.’ Ze kneep haar ogen dicht, kreunde en leunde tegen de muur.
Op de vroege ochtend van internationale vrouwendag zag ik heel veel dames op panty’s de stadsschouwburg verlaten en zij die niet op kousenvoeten liepen, strompelden voorbij. Dat ziet er niet relaxed uit, kan ik je wel vertellen. Ook niet knap. En waarom lopen we op die palen als we van tevoren weten dat we dat geen avond vol kunnen houden? Nou ja, natuurlijk houden we dat wel vol. We houden alles vol. Als het moet. Maar van wie moet het?
Ik droeg dit jaar geen hakken op het boekenbal. Regelmatig hoorde ik het mezelf zeggen: ‘Kijk! Ik loop goed!’ Alsof het een verdienste was.
Iemand schreef op Facebook: Fuck de jurk. Ik wil daar dus aan toevoegen: Fuck de hakken.
Om in de sfeer te blijven. Er was een man op het Ajaxterras en hij zei tegen mij: ‘Hee, jij hebt ook helemaal geen tieten!’ Ik had geen moment aan mijn boezem gedacht en wist niet goed wat daarop te antwoorden, dus tuurde ik in mijn blouse.
‘Helemaal geen is niet waar,’ zei ik.
Ik raakte tijdens de wandelingen door de gangen van de schouwburg veel mensen kwijt, maar toen ik tegen vieren buitenstond, vond ik ineens vier vrouwen die ook helemaal naar IJburg moesten. Even later zat ik in een grote reggae-taxi vol vrouwen, loeihard ‘No woman, no cry’ van Bob Marley en reden we relaxed naar ons nieuwbouweiland.



Geef een reactie