Vertel

‘Mijn vader is een autist, mijn moeder een narcist die totaal dement is. Ze zijn gescheiden toen ik 8 was. En de rest van mijn familie is vermoord in de oorlog omdat we Joods zijn,’ zegt de cursiste aan het begin van de les.
‘Dan heb je iets om over te schrijven,’ zegt een ander.
‘Ja, een ongelukkige jeugd is een goudmijn voor een schrijver,’ valt weer een ander haar bij.
‘Dat hoeft niet persé,’ zeg ik maar.
‘Eenzaam zijn als kind is wel handig hoor,’ zegt de cursiste, ‘je leert goed observeren.’
‘Goed,’ zeg ik, ‘gaan we een rondje jeugd doen. Wie was er eenzaam als kind? Zijn er nog meer mensen met een ongelukkige jeugd?’
Ik zie volgens mij kleine knikjes.
‘Vertel.’
Maar verder wil niemand er iets over vertellen. Het is ook moeilijk om het verhaal te overtreffen natuurlijk.



Geef een reactie