Geheugen

Er zijn twee weken voorbij zonder dat ik hier iets opschreef. Want ik ben gesloten. Twee lange weken waarin veel gebeurde voor mijn begrippen. De grote dingen weet ik straks nog wel, zoals onder andere de slachting van mijn eigen werk, maar de kleine dingen ben ik nu voor altijd kwijt. Er gebeurt elke dag wel iets (in het echt of in mijn hoofd) dat ik wil onthouden.

Nu herinner ik me steeds de kus die ik oma gaf, en zij mij, toen ik haar gisteren gedag zei in het bejaardentehuis. Toen ik haar in haar groene stoel achterliet voor een immens leeg tv-scherm. Een loeihard strijkkwartet op de achtergrond. Vlak voordat ik haar bezocht, las ik in een tuttig winkeltje op een van de tegels die je daar kon kopen de spreuk: ‘ik hoef je niet te begrijpen, ik hou toch wel van je.’
Het was meer dan één kus.
‘Als je straks thuiskomt, hoe zeg je dan dat het met mij is?’ vroeg ze vlak voor ik de deur achter me dichttrok.
‘Ik zeg dat je er goed uitzag, maar dat je heel moe bent,’ zei ik.

‘Ik mis het schrijven van die stukjes heel erg,’ zeg ik tegen man. ‘Ik heb het idee dat ik belangrijke informatie kwijtraak en…’
‘Dan schrijf je toch een stukje,’ zegt man.
‘Ja, maar ik had gezegd…’
‘Wat kan jou dat nou schelen?’



Eén reactie op “Geheugen”

Geef een reactie