Collega’s

Op de boekpresentatie van ‘Liefde is een afspraak’ van Marieke Groen zag ik ze weer. Het ene moment loop je nog met man en kinderen door de brandende zon over een Toscaans bergpad, het andere moment sta je, natgeregend, met collega’s in een kroegkringetje te praten over een andere schrijfster. Zij had een knuffelbeest willen stelen uit een kinderziekenhuis, maar werd bij de uitgang op de diefstal betrapt. Waarop ze het een paar dagen later gewoon weer probeerde met een knuffel van een ander ziek kind. Deze keer met resultaat.
‘Dit verzin je!’ zei ik.
‘Echt niet,’ zei hij.
‘Ja, ja,’ zei ik. ‘Maar waarom zou ze dat dan doen?’
‘Gewoon, omdat ze van spanning houdt,’ zei hij.
‘Hoe verzint ze het?’ zei iemand anders.
Ik zei dat ik zoiets wèl zou kunnen verzinnen, maar dat ik nooit echt een knuffel zou stelen uit een kinderziekenhuis.
‘Wil je een ademverfrisser?’ vroeg mijn buurman plotseling en hij haalde een klein doosje met extra sterke mentholsnoepjes uit zijn zak. ‘Je mag er ook wel twee,’ zei hij er nog glimlachend bij.



2 reacties op “Collega’s”

  1. Gerard schreef:

    Is dit echt gebeurd? Van dat Toscaanse pad?

Geef een reactie